1.  یا شرکت در جلساتی این چنینی راهی برای فهم بهتر شرایط و دریافت بیشتر در این حوزه نیست؟


  1. آیا شرکت در چنین جلساتی به هم افزایی دانش کمک نمی کند؟ حداقل چالشی برای «روندگان» این مسیر که به وجود می آورد تا به مسیری که می پیمایند «فکر کنند» و بدانند آیا اصلاً مقصدی در کار است یا نه.
  2. مسلماً همانهایی که نامشان را برده اید در منزل ننشسته اند تا با «درون نگری» به نظرات بدیع برسند. لازمه داشتن نظر تازه، حضور در جامعه و «عمل» در شرایط عینی است. به هرحال این رشته حداقل هشتاد سال است که در آمریکا ظهور یافته و انتظار هم همین است که با بسط نظر و عمل جایگاه بهتری در جهان داشته باشد.
  3. دانشجویان این رشته در دانشگاه تربیت مدرس به دلیل وجود دکتر مهرمحمدی، با منابع اصلی  که شما آنها را «آثار جاودان و معتبر» قلمداد می کنید و نیز با منابع جدیدتر آشنا هستند و به برکت شرکت در جلساتی اینچنینی حداقل «خود من» توانسته ام به بعضی منابع دسترسی پیدا کنم و آنها را مطالعه کنم. این تلاش قطعاً با هدف مبارزه با «فقرآگاهی تاریخی و تئوریک» بوده است.
  4. تأکید استادانی مثل دکتر موسی پور، که از افراد بسیار قابل احترام و دانشمند و صاحب نظر در این رشته هستند نیز همیشه این بوده است که «هر» دانشجویی باید با اصل نظرات «صاحبنظران» این حوزه چه در ایران و چه خارج از ایران آشنا باشد تا با فهم کامل و عمیق آن بتواند آن را نقد کند یا راجع به آن نظر خاصی داشته باشد. و اتفاقاً یکی از انتقادات ایشان به دانشجویان این رشته همین عدم آشنایی است.
  5. چندی پیش که از طریقی به سرفصل درس روش تحقیق مقطع دکتری رشته برنامه ریزی در یکی از دانشگاه های آمریکا دسترسی پیدا کردم دچار تأسف شدید شدم. مسلماً بین دانشجویی که به شکلی منظم درگیر انواع شیوه های تحقیق کیفی است و از ابتدای ترم با برنامه منظم جلو می رود و استادش می داند او را به کجا می برد با من که ساعات باارزش یک ترم را صرف صحبت «درباره» روش کیفی می کنم باید تفاوت باشد. من شخصاً چاره ای جز ساختن با «بضاعت» موجود ندارم. باید با ناآگاهی خودم در زمینه نظری و عملی در این رشته مبارزه کنم و راه این مبارزه مطالعه آثار مهم این رشته به زبان اصلی و درگیرشدن عملی در پروژه هایی مثل رساله دکتری است.

به هرحال امیدوارم شما که این «آثار جاودان و معتبر» را مطالعه کرده اید و احتمالاً آقا هستید و تمایلی به شرکت در این جلسات ندارید، وضعیت این رشته را در ایران تغییر دهید و از نظریه پردازان این عرصه باشید.